آغوشِ آخر، گره خوردنِ همین دست هایِ مردانه و زره پوش بود دورِ تنِ کوچکی که پناهی جز سینۀ بابا نداشت. صورتِ کوچکی که رویِ سینۀ محکمِ پدر پنهان شد و دست هایِ ظریفی که با تمامِ جان به لباسِ رزمِ او چنگ زد. دخترِ باباییِ قصۀ ما، تو همین بغل، بویِ تنِ بابا را برایِ روزهایِ تازیانه و خرابه، تویِ سینه اش قایم کرد؛ ثانیه هایی که دلش میخواست زمان همانجا، وسطِ همان بیابان بایستد و این آغوشِ گرم، هیچ وقت تمام نشود.
امر به معروف و نهی از منکر: در وصیتش به برادرش محمد بن حنفیه نوشته بود: من نه جاه طلبم، نه کامجو، نه آشوبگرم و نه ستمگر. من قیام کردم تا امت پیامبرم را اصلاح کنم. من می خواهم امر به معروف و نهی از منکر کنم.
در خیمه حسینیم، خونخواه و جانفدایم.
یکشنبه ۱۴۰۵/۰۳/۳۱ ساعت ۲۱:۱۵ شب
کرج بلوار شهید حدادی(محله کرج نو) از چهار راه شهید حدادی تا مسجد سلمان فارسی
شهید آوینی: هر انسانی را لیلة القدری هست كه در آن ناگزیر از انتخاب میشود و حُرّ را نیز شب قدری این چنین پیش آمد. عمر بن سعد را نیز. من و تو را هم پیش خواهد آمد.
اگر باب یا لَیْتَنی كُنْتُ مَعَكُمْ هنوز گشوده است، چرا آن بابِ دیگر باز نباشد كه: لَعَنَ الله ُ اُمَّةً سَمِعَتْ بِذلِكَ فَرَضِیَتْ بِه؟
شبِ عبدالله، شبِ غیرت است؛ شبِ آنان که در لحظه خطر، پشتِ امام را خالی نمی کنند. عبدالله کودک بود، اما نشان داد مردانگی در ایستادن به هنگام خطر است.
