- جبهه فرهنگی مردمی البرز

شهید آوینی: ای دل! تو چه می کنی؟ می مانی یا می روی؟ داد از آن اختیار که تو را از حسین علیه السلام جدا کند.

آیت الله حائری شیرازی: امام حسین علیه السلام در شب عاشورا یک جور سخن گفت و در روز عاشورا یک جور دیگر. شب عاشورا، سخن از «نمی‌خواهم، احتیاج ندارم، بروید، بیعتم را برداشتم» بود.

روز عاشورا می‌گوید: بیائید به من کمک کنید، آیا یاور و مددکاری هست؟ هل من ناصر ینصرنی؟

شب صحبت می کند تا مبادا خبیثی در بین طیّب ها باشد، و روز سخن می گوید تا مبادا طیّبی در بین خبیث ها مانده باشد.

شب غربال می کند تا فقط «صالحان» بمانند و روز غربال می کند تا فقط «اشقیاء» در مقابل او ایستاده باشند.

آزادگی: درخواست دشمن برای تسلیم را که شنیده بود، با صدای رسا فریاد زده بود: عبید الله بن زیاد مرا بین دو امر نگاه داشته: شمشیر کشیدن و خواری اما (این را بدانید) که محال است ما تن به خواری بدهیم.

امام سجاد(ع): خدا حضرت عباس(ع) را رحمت کند! حقاً که امام حسین(ع) را بر خویشتن مقدم داشت و جان خود را فدای آن حضرت نمود تا اینکه دست های مبارکش قطع شد. خدای مهربان در عوضِ دستهای عباس‌(ع) دو بال‌ به وی عطا کرد تا بوسیله آنها در بهشت با ملائکه پرواز نماید. کما اینکه این نعمت را نیز به جعفر بن ابی طالب عطا کرد. عبّاس را نزد خداوند منزلتی‌ است ‌که در روز قیامت همه‌ شهیدان بر آن رشک‌ می‌برند.

توكل: صبح عاشورا وقتی با لشکر بی شمار دشمن رو به رو شده بود. رو به آسمان زمزمه کرده بود: خداوندا! تو تکیه گاه من در هر اندوه و امید من در هر دشواری هستی. به تو تکیه می کنم ای پشت گرمی من!