جانفدا! میتونی اگه معلمی، کلاس درس رو از پشت مانیتور بیرون بیاری و ببری به خانه شاگردانت.
همه که مثل هم نیستن. یکی اینترنت نداره، یکی گوشی نداره، یکی توی خونه اش جای ساکت برای درس خوندن پیدا نمیشه. تو میتونی تخته و ماژیک رو برداری و بری خونه شون، یا جای که خانوادهاشون آمادگی داشتن، چند تا دیگه از دانش آموزان رو هم فراخوان کنی بیان و همونجا رو بکنی کلاس درس. لازم نیست هر روز باشه، هفته ای یه بار هم معجزه می کنه. بشین کنار دستش، ببین کجای کارش می لنگه، براش دوباره توضیح بده، این کار تو فقط جبران درس های عقب افتاده نیست؛ این یعنی یه بچه میفهمه که کسی هست که براش ارزش قائله، که مدرسه رهاش نکرده، که توی این روزهای سخت، یکی هست که دلسوزانه پاش ایستاده. تو با این حرکت، داری امن ترین جای ممکن رو برای درس خوندن شاگردت فراهم میکنی: همون خونه خودش، کنار خانواده اش، با خیال راحت. دشمن میخواد بچه های ما از تحصیل جا بمونن و نسل آینده رو از ما بگیره؛ تو با یه تخته و ماژیک که زیر بغل میزنی و کوچه به کوچه راه می افتی، این توطئه رو نقش بر آب میکنی.
