- جبهه فرهنگی مردمی البرز

امام صادق(ع): تاسوعا روزى است که حسین(ع) و اصحاب او در کربلا محاصره شدند و سپاه شامیان بر ضد آنان گرد آمد. ابن‌ زیاد و عمر سعد نیز از فراهم آمدن آن همه سواران خوشحال شدند و آن روز، حسین‌(ع) و یارانش را ناتوان شمردند و یقین کردند که دیگر براى او یاورى نخواهد آمد و عراقیان‌ نیز او را پشتیبانى نخواهند کرد. پدرم فدای آن مظلوم غریب

توكل: صبح عاشورا وقتی با لشکر بی شمار دشمن رو به رو شده بود. رو به آسمان زمزمه کرده بود: خداوندا! تو تکیه گاه من در هر اندوه و امید من در هر دشواری هستی. به تو تکیه می کنم ای پشت گرمی من!

شجاعت: هر چه تنهاتر می شد، انگار نیروی بیشتری می گرفت، تا جایی که یکی از افراد دشمن گفته بود: به خدا سوگند، تا پیش از حسین هیچ مرد مصیبت دیده ای را ندیده بودم که فرزندان و یارانش کشته شده باشند و این گونه بجنگد.

ظلم ستیزی: به مردمی که میخواستند او را قیام علیه یزید منصرف کنند تشر زده بود؛ من مرگ را جز نیک بختی و زندگی با ستمکاران را جز خواری نمیبینم!

آغوشِ آخر، گره خوردنِ همین دست هایِ مردانه و زره پوش بود دورِ تنِ کوچکی که پناهی جز سینۀ بابا نداشت. صورتِ کوچکی که رویِ سینۀ محکمِ پدر پنهان شد و دست هایِ ظریفی که با تمامِ جان به لباسِ رزمِ او چنگ زد. دخترِ باباییِ قصۀ ما، تو همین بغل، بویِ تنِ بابا را برایِ روزهایِ تازیانه و خرابه، تویِ سینه اش قایم کرد؛ ثانیه هایی که دلش میخواست زمان همانجا، وسطِ همان بیابان بایستد و این آغوشِ گرم، هیچ وقت تمام نشود.