کرج میدان قدس (شاه عباسی) روبروی امامزاده حسن علیه السلام
چهارشنبه ۳ تیر ماه مصادف با روز تاسوعا از ساعت ۹ صبح
شجاعت: هر چه تنهاتر می شد، انگار نیروی بیشتری می گرفت، تا جایی که یکی از افراد دشمن گفته بود: به خدا سوگند، تا پیش از حسین هیچ مرد مصیبت دیده ای را ندیده بودم که فرزندان و یارانش کشته شده باشند و این گونه بجنگد.
ظلم ستیزی: به مردمی که میخواستند او را قیام علیه یزید منصرف کنند تشر زده بود؛ من مرگ را جز نیک بختی و زندگی با ستمکاران را جز خواری نمیبینم!
آغوشِ آخر، گره خوردنِ همین دست هایِ مردانه و زره پوش بود دورِ تنِ کوچکی که پناهی جز سینۀ بابا نداشت. صورتِ کوچکی که رویِ سینۀ محکمِ پدر پنهان شد و دست هایِ ظریفی که با تمامِ جان به لباسِ رزمِ او چنگ زد. دخترِ باباییِ قصۀ ما، تو همین بغل، بویِ تنِ بابا را برایِ روزهایِ تازیانه و خرابه، تویِ سینه اش قایم کرد؛ ثانیه هایی که دلش میخواست زمان همانجا، وسطِ همان بیابان بایستد و این آغوشِ گرم، هیچ وقت تمام نشود.
امر به معروف و نهی از منکر: در وصیتش به برادرش محمد بن حنفیه نوشته بود: من نه جاه طلبم، نه کامجو، نه آشوبگرم و نه ستمگر. من قیام کردم تا امت پیامبرم را اصلاح کنم. من می خواهم امر به معروف و نهی از منکر کنم.
شبِ عبدالله، شبِ غیرت است؛ شبِ آنان که در لحظه خطر، پشتِ امام را خالی نمی کنند. عبدالله کودک بود، اما نشان داد مردانگی در ایستادن به هنگام خطر است.
